Άλλοι ξεσηκώνουν θύελλες (αντιδράσεων, συναισθημάτων, χειροκροτημάτων κλπ κλπ), εγώ μάλλον ξεσηκώνω…χιονοθύελλες! «Σαν τα χιόνια» λοιπόν για δεύτερη φορά τον τελευταίο καιρό προσγειώθηκα πρόσφατα στην όμορφη Θεσσαλονίκη, ή για να ακριβολογώ προσγειώθηκα μαζί με τα χιόνια, όπως ακριβώς είχε γίνει και στην προηγούμενη επίσκεψη μου στην συμπρωτεύουσα 2 μήνες πριν. Ο παγωμένος καιρός που έτσι κι αλλιώς δεν συνήδε καθόλου με την ουσιαστική ζεστασιά της ατμόσφαιρας και των Θεσσαλονικέων, μαλάκωσε αμέσως και ο πάγος έσπασε με τα φωτεινά χαμόγελα, την περιποίηση και την αγάπη που είχαν στα μάτια φίλοι και γνωστοί!
Την Θεσσαλονίκη την είχα επισκεφθεί στο παρελθόν συνοδεύοντας την Πρόεδρο της «Καλλιπάτειρας» Κατερίνα Παναγοπούλου και με άλλα μέλη του Δ.Σ, πριν σχεδόν δυό μήνες για να παρευρεθώ στην επιτυχημένη εκδήλωση του εκεί παραρτήματος της «Καλλιπάτειρας», τα έσοδα της οποίας, στο πλαίσιο της κοινωνικής αλληλεγγύης και της διεύρυνσης του σκοπού του σωματείου, θα ενίσχυαν τους πληγέντες από την κακοκαιρία στη Μάνδρα Αττικής. Σ αυτό το μεσοδιάστημα των 2 μηνών στην Αθήνα είχα πιάσει συχνά τον εαυτό μου να νοσταλγεί «τα μαγικά βράδια της όμορφης Θεσσαλονίκης» κατά τους στίχους του δημοφιλούς τραγουδιού του αγαπημένου Βασίλη Τσιτσάνη. Έτσι λοιπόν τα βιεννέζικα βαλς και οι βιεννέζικοι παραδοσιακοί χοροί, στο «THE VIENNA BALL THESSALONIKI 2018», στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης, ήταν μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία να ξαναεπισκεφτώ την αγαπημένη μου συμπρωτεύουσα και να ξαναδώ φίλους, ανθρώπους που είχα γνωρίσει και εκτιμήσει πολύ κατά την προηγούμενη επίσκεψή μου, αλλά και να γνωρίσω καινούργιους. Πόσο μάλλον που μέρος των εσόδων της εκδήλωσης «THE VIENNA BALL THESSALONIKI 2018», θα στήριζε τους σκοπούς του σωματείου «Καλλιπάτειρα», στο Διοικητικό Συμβούλιο του οποίου έχω την τιμή να ανήκω.Το γεγονός αυτό ήταν μια ευχάριστη έκπληξη για μένα, μια που το πιο σύνηθες ως τώρα ήταν να στηρίζει η «Καλλιπάτειρα» με τα έσοδα από τις εκδηλώσεις της τους άλλους, για αθλητικούς και ευρύτερα κοινωνικούς σκοπούς και όχι να στηρίζουν άλλοι με τα έσοδα από τις εκδηλώσεις τους την «Καλλιπάτειρα». Η διαδρομή από το αεροδρόμιο προς το ξενοδοχείο, ήταν συνάμα και διαδρομή νου, μετάβαση σε άλλη πραγματικότητα, μέσα από μια δική μου ενεργειακή φόρτιση και εσωτερική προσπάθεια αποκωδικοποίησης των μυστικών ψιθύρων, των μυστηρίων, των θρύλων, των απροσδιόριστων «ενεργειακών ρευμάτων» και της μαγείας αυτής της μεγαλούπολης με τα αρχαία τείχη, τα κάστρα, τους πύργους, τις μεσαιωνικές βυζαντινές εκκλησίες, τα αρχαία ερείπια, τα νεκροταφεία, τα εγκαταλειμμένα σπίτια και τις προπολεμικές πολυκατοικίες. Ωστόσο η μυστηριακή αυτή ατμόσφαιρα, για την οποία η Θεσσαλονίκη είναι το ίδιο φημισμένη, όσο και για τα πανέμορφα ηλιοβασιλέματα της, δεν στάθηκε ικανή να με αποπροσανατολίσει από την πείνα μου, η οποία καταλάγιασε μόνο όταν γεύθηκα-με τεράστια λαιμαργία-, το γνωστό και τόσο λαχταριστό θεσσαλονικιώτικο κουλούρι και την παραδοσιακή και φημισμένη μπουγάτσα της, σήμα κατατεθέν της πόλης! Αυτά ήταν η αρχή ενός ωραίου, πλην όμως εγκρατούς- όσο ήταν εφικτό- γεύματος, που περιελάμβανε πράσινη σαλάτα με καπνιστό σολομό στο καλόγουστο δωμάτιο του «Makedonia Palace».»
Αυτό που δεν κατάφερα να δω στη Βιέννη, όσες φορές πήγα, το απόλαυσα τελικά στη Θεσσαλονίκη. Και εκτός από το ότι εκπροσωπεί μια σπουδαία στάση ζωής ήταν πραγματικά και «χάρμα οφθαλμών»!
Χορευτές που δεν χόρευαν μόνο, αλλά πετούσαν, λες και το σώμα τους ήταν άυλο, και που μ’έκαναν να αναπόλησω παλιές καλές στιγμές…
 
 
 
Στο διάστημα που εκτυλισσόταν η παράσταση με το υπέροχο κλασσικό μπαλέτο, οι νεαροί χορευτές περίμεναν την γυναίκα που θα τους διάλεγε ως καβαλιέρους για να χορέψει βαλς. Γιατί και για να μην ξεχνιόμαστε, σ αυτό το αιώνιο παιχνίδι του μπλεξίματος και του (επανα)προσδιορισμού των ρόλων, η γυναίκα είναι αυτή που (πρέπει να) επιλέγει! Τουλάχιστον κάποτε… Και μετά χορός από τους χορευτές. Με τα ίδια μαγικά βήματα μπρος, πίσω, υποκλίσεις, αέρινα στροβιλίσματα, κρατήματα α λα μπρατσέτα, κρατήματα από τη μέση…
Σε ένα τέτοιο απόλυτο συντονισμό κινήσεων κορμού, ποδιών, χεριών, κεφαλιού, ματιών, εκφράσεων, που νόμιζες πως η σκηνή που εκτυλισσόταν μπροστά σου είχε βγει από παλιά κινηματογραφική ταινία! Και ο χορός που στις παλιές εποχές φάνταζε προκλητικός και ανήθικος, στη δική μας εποχή -και συγκριτικά με ό,τι γίνεται γύρω μας-, φάνταζε ρομαντικός και αγνός! 

Και μετά το «μάθημα»! Μάλιστα, η βραδιά περιελάμβανε και μάθημα χορού και συγκεκριμένα βαλς, με τον δάσκαλο να διδάσκει «ένα, δύο,τρία μπρος, πίσω, πλάγια, «ψηλά το κεφάλι», «κάτω οι ώμοι», «ίσια η πλάτη» και τους «μαθητές» (όλων των ηλικιών) να προσπαθούν, λαχταρώντας να μάθουν.
 
Καλλιπάτειρες της Θεσσαλονίκης και της Βόρειας Ελλάδας γενικότερα, γυναίκες δυναμικές και αγωνίστριες, «ενεργοί πολίτες», με πρώτη και καλύτερη την συντονίστρια του Παραρτήματος της «Καλλιπάτειρας» Θεσσαλονίκης Κούλα Γιαννακίδου,έσπευσαν όλες να την αγκαλιάσουν, να της εκφράσουν την αγάπη τους, την εκτίμηση τους, την συμπαράσταση τους και να της δώσουν τα συγχαρητήριά τους για την πρόσφατη επιτυχημένη ομιλία της στον ΟΗΕ!
 
Ηρώ, Ρήγας και Χριστινα Τζελέπογλου
Η Gerda Boek-Magos, η πρέσβης της Αυστρίας Andrea Böhm, η πρόξενος της Αυστρίας Έβελυν Παπαδοπούλου, η συντονίστρια του παραρτήματος της «Καλλιπάτειρας»στη Θεσσαλονίκη Κούλα Γιαννακίδου και η Sabine Γιαννούλη.
Νίκη Ζόνιου της ZONIOU, Μαρία Τσακάλου της TSAKALOU PR
Η Νιόβη Μέξη και η Ειρήνη Κόχρα του ATTICA
Εβίτα Σπυρίδου, Βασίλης Τοτόλης, Αναστασία Ιωαννίδου, Αλεξάνδρα Μπογδάνη, Μαίρη Χαραλαμπίδου, Λία Παπαδοπούλου της RIST
Η πλαστικός χειρουργός Γιολάντα Πεπέ
Κατερίνα Παναγοπούλου, Σίσσυ Παπαγεωργίου
Δέσποινα Πορτοκάλη, Μαρία Τσακάλου
Δήμητρα Χρουσαλά, Νάντια Αποστολίδου
Benedikt Huber, Κλειώ Παπαδοπούλου 
Αλεξία Αηδονά της TSAKALOU PR, Κωνσταντίνος Γκιουλέκας
 
Στις μόνες που θα επέτρεπα μετά την παράσταση, να αντικαταστήσουν με τις ενδιαφέρουσες συζητήσεις τους τους μαγικούς ήχους του Γιόχαν Στράους που ακόμα αντηχούσαν στ αφτιά μου και που ευελπιστούσα να με νανουρίσουν παραμυθένια, ήταν οι αγαπημένες βορειοελλαδίτισσες «Καλλιπάτειρες». Ενα σύντομο ποτό μαζί τους στο ξενοδοχείο, ήταν αρκετό για να συζητήσουμε επί παντός επιστητού: θέματα του σωματείου μας, προσωπικά μας, αλλά και ευρύτερου ενδιαφέροντος για την Ελλάδα μας γενικότερα- και δεδομένου ότι μιλούσα με Μακεδόνισσες-, όλα τέθηκαν στο τραπέζι. Γυναίκες αξιόλογες, με προσωπικότητα, «ενεργοί πολίτες», χείμαρρος ψυχής και σκεψεων, απόψεων αλλά και έργων! Έργων που εμπνέονται από το μεγάλο αίσθημα προσφοράς τους και κοινωνικής αλληλεγγύης, αρχές που καθρεφτίζουν άλλωστε και τις βασικές αρχές της «Καλλιπάτειρας».
Την επόμενη μέρα, αναίρεσα τις προθέσεις μου να επισκεφτώ τα «λαδάδικα» και τις «Ομπρέλλες», αν και ήταν κοντά στο ξενοδοχείο, ευελπιστώντας πως μια τρίτη επίσκεψη μου στην συμπρωτεύουσα και στα πανέμορφα παραδοσιακά μέρη της θα είναι σύντομη. Προτίμησα έτσι να απολαύσω την υπέροχη θαλπωρή του “Makedonia Palace” και αυτή την σπάνια πολυτέλεια του να μην κάνω απολύτως τίποτα!
 
Η «απαραίτητη» ομελέτα ήρθε για πρωινό λίγο πριν πάρουμε το δρόμο της επιστροφής και της ταλαιπώριας…
Και λέω «ταλαιπώριας» γιατί λόγω σφοδρής κακοκαιρίας είμαστε 3 ώρες σε αναμονή στο αεροδρόμιο, μέχρι να μας ενημερώσουν πως τελικά δεν θα πετούσαμε λόγω ομίχλης και δυσμενών καιρικών συνθηκών… Η απόσταση οδικώς Θεσσαλονίκη-Αθήνα, διαρκείας 6 ωρών και με βρεγμένο οδόστρωμα φαντάζει «μακριά»… Όχι όμως αν συνταξίδευεις με την Κατερίνα Παναγοπούλου, που είναι «χείμαρρος» και έχει χιλιάδες ενδιαφέροντα πράγματα να πει επί παντός επιστητού! Με τόσες όμορφες συζητήσεις η  διαδρομή μου φάνηκε μικρή και ούτε που κατάλαβα πώς πέρασαν οι 6 ώρες και για πότε φτάσαμε στην Αθήνα! 
Και αν με ρωτήσετε αν άξιζε όλη αυτή η ταλαιπωρία του πολύωρου ταξιδιού για λίγες ώρες διασκέδασης, θα σας πω ναι, άξιζε αναντίρρητα! Γιατί αυτά τα ταξίδια με τις «Καλλιπάτειρες» δεν μετριούνται με το πόσο πολύ διαρκούν, ή με το πόσο βολικά ή άνετα ή πολυτελή είναι, αλλά με τις ευτυχισμένες, ξεχωριστές και «γεμάτες» στιγμές που προσφέρουν και με το πλούσιο απόσταγμα των άφθονων εμπειριών που καθιστούν το ένα λεπτό, την μια στιγμή, σαν μια μικρή ζωή…
  •