Χρόνια μας πολλά λοιπόν, σήμερα που είναι η παγκόσμια ημέρα της Γυναίκας!

 

Ωστόσο εμείς οι γυναίκες θα έπρεπε να γιορτάζουμε καθημερινά, όχι μόνο για τις νίκες μας, αλλά και για τις σκληρές μάχες που δίνουμε μέσα από τους πολλαπλούς και δύσκολους ρόλους μας: Η γυναίκα μάνα, εργαζόμενη, ερωμένη, σύντροφος, σύζυγος, επιφορτισμένη με τις κοινωνικές δράσεις, η γυναίκα που έχει ολα αυτά τα ανεξάντλητα αποθέματα ενέργειας, που τα κάνει όλα με χαμόγελο και τέλεια! Και που συχνά δεν απαιτεί τίποτα!

 

Τα τελευταία θλιβερά γεγονότα σεξουαλικών παρενοχλήσεων και σωματικής ή και ψυχολογικής βίας, που έχουν πάρει τη μορφή χιονοστιβάδας που σαρώνει την κοινωνία μας, καταδεικνύουν πόσο σαθρά και ετοιμόρροπα είναι τα θεμέλια της και πόσο ανέτοιμη είναι να υποδεχτεί τις γυναίκες στη θέση που τους αρμόζει...

Μεγάλωσα σ´ αυτή την κοινωνία, όπου  εκτός από τη σεξουαλική παρενόχληση  ή σωματική ή και ψυχολογική βία, η γυναίκα υποχρεώνεται ν ανεχτεί  τον σύζυγο της για οικονομικούς λόγους ή για λόγους κοινωνικής καταξίωσης,  όπως επίσης η  γυναίκα με 2 επιπλεον ρυτιδες, με 5 επιπλέον κιλά, και λίγα χρονάκια παραπάνω, θεωρείται ότι περνάει στα αζήτητα, την ίδια στιγμή που στον άντρα η καραφλιτσα και η κοιλίτσα θεωρούνται σημάδια ευμάρειας και γοητείας, η οποία-αλίμονο-παραμένει αναλλοίωτη στο… βάθος των αιώνων! Μεγάλωσα σε μια άδικη κοινωνία, όπου η γυναίκα η προικισμένη από την φύση της να φέρνει στον κόσμο παιδιά, αδικείται τόσο από την ίδια της την φύση που της επιτρέπει να γεννάει μόνο μέχρι κάποια μικρή σχετικά ηλικία, σε αντίθεση με τον άντρα που μπορεί να τεκνοποιήσει μέχρι και τα 80 (plus) του!



Παρ´όλα αυτά σήμερα έχει γίνει αλματώδης πρόοδος και επαναπροσδιορισμός του ρόλου της γυναίκας, γιατί  μέσα από την μόρφωση και την εργασία της έχει χειραφετηθεί και ανεξαρτητοποιηθεί οικονομικά και κοινωνικά και έχει πλέον σε μεγάλο βαθμό η ίδια την ευθύνη για τις επιλογές της και για τον ρόλο της. Και αυτόν ακριβώς τον επαναπροσδιορισμό του ρόλου της γυναίκας γιορτάζουμε σήμερα !

 

Προσωπικά γιορτάζω σήμερα ως γυναίκα, όπως και καθημερινά, την χειραφέτηση μου που έγινε μέσα απο πολυμέτωπες μάχες  και πολύπλευρες επαναστάσεις:

Επαναστάσεις απέναντι στους γονείς μου, που ήθελαν την κόρη τους ένα «comme il faut» κορίτσι «με γαλλικά και πιάνο», άντε και με ένα πτυχίο, το οποίο όμως το θεωρουσαν διακοσμητικό, σχεδόν περιττό, μια που δεν επιθυμούσαν οι κόρες τους να δουλέψουν, αφού ήταν ήδη «εξασφαλισμένες»! Απεναντίας εγώ τα πτυχία μου όχι μόνο δεν τα έκανα «κορνίζα» διακοσμητική, αλλά τα «έστιψα» και τα «ξεζούμησα» στην κυριολεξία! Τα χρησιμοποίησα δεόντως σε όλα τα στάδια της επαγγελματικής μου καριέρας (που είναι ουκ ολίγα και πολυποίκιλα)!

 

Επαναστάσεις λοιπόν και στον επαγγελματικό χώρο, όπου αγωνίστηκα εις δεκαπλούν, για να αποδείξω ότι μια γυναίκα δεν είναι τόσο «ξανθειά» όσο δείχνει η κόμη της, αλλά μπορεί να τα καταφέρει εξ ίσου καλά και ίσως ακόμα καλύτερα από ένα άντρα, έστω και σε θέσεις που μέχρι πρότινος θεωρούνταν ανδροκρατούμενες και απροσπέλαστα οχυρά! Είμαι περήφανη που  στις όποιες καριέρες έκανα, «σάρωνα» τα πάντα σαν χείμαρρος, που δεν εξαρτιόμουν από κανένα και που δεν επέτρεπα σε κανένα άλλο να με ορίζει και να είναι μπροστάρης στη ζωή μου, παρά μόνο στον ίδιο μου τον εαυτό!

 

Επαναστάσεις απέναντι στην κοινωνία και στα ταμπού που μας φορτώνει, μια κοινωνία που θέλει συχνά την γυναίκα να σκύβει το κεφάλι και να συμβιβάζεται, να φιμώνεται για να διατηρήσει την καλή της φήμη στα μάτια του κόσμου, ή την οικονομική της δύναμη υπό την σκέπη πάντα του παντοδυναμου άντρα «αρχηγού-αφέντη»…Και όμως τα «μικρόβια» που πάνε να μας περάσουν στο DNA μας, φάνηκαν ανίσχυρα μπροστά στο ισχυρό μου πείσμα  και την ακλόνητη πεποίθηση μου, ότι μπορούσα να επιβίωσω και μόνη μου, χωρίς να έχω την ανάγκη κανενός και κυρίως χωρίς να υποκλίνομαι σε κανένα άντρα, και χωρίς να υποκύπτω σε κανενός είδους «ραγιαδισμό»…

 

 

Είμαι λοιπόν περήφανη που επαναστάτησα και ποτέ δεν συμβιβάστηκα, ούτε ποτέ έβαλα πάνω από την προσωπική μου ευτυχία και αξιοπρέπεια, σαν γνώμονα των επιλογών μου το τι θα πει ο κόσμος! Μεγαλώνω τα παιδιά μου μόνη μου, ως μονογονεική οικογένεια και ποτέ δεν μετάνιωσα για αυτό. Αντίθετα  είμαι περήφανη για την πορεία μου και νιώθω η πιο ευτυχισμένη γυναίκα του κόσμου! Είμαι τέλος περήφανη που παρ´ όλο τον δυναμισμό και την ανεξαρτησία μου, δεν έχασα  την γυναικεία μου υπόσταση, αλλά κατάφερα να κρατήσω τις ισορροπίες ακροβατώντας σε τεντωμένο σχοινί! Γιατί το μονοδιάστατο δεν ταιριάζει καθόλου στο πληθωρικό στοιχείο του χαρακτήρα μου, το οποίο με έκανε πάντα να είμαι ναι μεν αγωνίστρια και δυναμική εργαζόμενη, αλλα παράλληλα τρυφερή, ευαίσθητη και δοτική σαν μητέρα, σαν σύντροφος και σαν άνθρωπος γενικότερα!

 

Επαναπροσδιορείστε λοιπόν φίλες μου τον ρόλο σας, κόψτε τον στα μέτρα σας, πάρτε την ζωή στα χέρια σας, ανεξαρτητοποιηθείτε, αντισταθείτε σε κάθε μορφή βίας, μην σιωπάτε και μόνο τότε θα γιορτάζετε πραγματικά και με ουσία, με περηφάνεια και με αξιοπρέπεια κάθε μέρα την «ημέρα της γυναίκας»!